بینِ خودمان باشد ولی یک وقتی هم خدا برای خلق بعضی از ماها تا دنیا موندنی ست و آسمان آبی، شرمنده ی همه مون خواهد موند . این همه شکست و ترس و عقده توی یه نفر واسه چی خب ؟

حقیقتا با نود و سه درصد درونگرایی، من کجای قلبتم آخه ؟